Izložba „Vetar forme“ Nemanje Vučkovića predstavlja novi ciklus slika u kojem se forma javlja kao živa i promenljiva kategorija, nastala u složenom odnosu boje, prostora, gesta i materijala. Na velikim i srednjim formatima, u tehnici akrilika na platnu, autor gradi vizuelna polja u kojima se forme savremeno rade, zgušnjavaju, raspadaju i ponovo uspostavljaju.
Sam naslov izložbe uspostavlja metaforu koja precizno određuje njenu suštinsku poeziju. Vetar ne poseduje vidljiv oblik. Međutim, njegovo delo postaje uočljivo kroz ono što pokreće, pomera i preoblikuje. Slično tome, ni forma u Vučkovićevim slikama nije unapred zadataka i konačno određena, nego nastaje kretanjem slikarskih materijala, susretom bojanih površina, gestualnim tragom i postepenim uspostavljanjem unutrašnjeg položaja. Zato je forma ovde pre posledica događaja (intuitivne slikarske ekspresije) nego unapred određenog oblika. Ona se pred posmatračem neprestano uobličava i izmiče konačnom imenovanju.
Vučkovićevo apstraktno slikarstvo proizlazi iz neposrednosti gesta, ali je prevazilazi. Snažni potezi, prelivanja, linijski tragovi, prskanja i slojevi boje ostavljaju zapis slikarskog procesa, dok njihovi međusobni odnosi postepeno grade kompozicionu strukturu. U tome se prepoznaje posebna napetost: između slučajeva i kontrole, intuicije i promišljanja, materijalnog traga i vizuelnog reda. Slika time postaje prostor u kojem se pokret disciplinuje, preispituje i pretvara u samostalan vizuelni poredak.
Posebnu ulogu nosi žuta boja, koja prožima veliki deo izloženih radova i vreme postaje svojevrsno atmosfersko i prostor¬no polje iz kojeg forme izlaze i u koje ponovo iščezavaju. U susretu sa plavim, zelenim, ljubičastim, crnim, belim i crvenim tonovima, žuta poprima različite karakteristike: od svetlosti i toplote, preko napetosti i energije, do prostora otvorenosti. Radovi „Vihor“, „Procvat“, „Vrelina“ i „Svežina“ taj odnos boje i pokreta posebno naglašavaju, dok se u „Miru“ i „Dodiru“ isti vizuelni jezik preobražava u suptilnije, smirenije odnose.
Naslovi radova „Susret“, „Dodir“, „Na javi“, „Refleksije sna“, „Dodiri emocija“, uspostavljaju spone između vidljivog i živog, između onoga što se pokazuje i onoga što se u nama nalazi. Tako forma postaje nosilac iskustva, a boja jezik za ono neimenovano što često prethodi reči.
U širem kulturološkom smislu, „Vetar forme“ može da se čita i kao odraz savremenog trenutka obeleženog stalnim promenama, ubrzanjem i gubitkom stabilnih orijentacija. Odsustvo stabilnosti i trajnih vrednosti vidljivo je kako u pokušaju usamljenog pojedinca danas, tako i u društvenim promenama koje deluju poput vetra: neretko su nevidljivi načini na pojavu posledica i posledicama, koji doživljavamo svet. Vučković ove teme metaforično prevodi u stanje slike.
Otuda ovaj ciklus primarno istražuje formu, ali i stanje čoveka u vreme brzih promena. Između unutrašnjeg i spoljašnjeg, ličnog i kolektivnog, vidljivog i nevidljivog, nastaje umetnički prostor u kojem se slika pokazuje kao mesto sreće. Veliki formati gotovo telesno ulažu posmatrača u prostor slike, dok manji, poput „Refleksija sna“ i „Dodira emocija“, zahtevaju intimniji susret.
„Vetar forme“ je, stoga, izložba o kretanju kao uslov postojanja (slike), o formi koja traje upravo kroz sopstvenu promenu, o slikarskom gestu koji postaje struktura i o materijalima koji nastaju u sebi. Kao što vetar nema sopstveni oblik, ali oblikuje svet kroz koji prolazi, tako i Vučkovićevo slikarstvo svoju snagu ne pronalazi u konačnom obliku, već u samom činu njegovog nastajanja.
Marija Ristić, istoričar umetnosti